پيروز نخواهند شد قاطعانه بايد پيش روند ، حرفهاى ناموزون بدگويان را به جان خريدار شوند و بى اعتنا به جوسازيها و غوغاى عوام و توطئه فاسدان و مفسدان به برنامه‌هاى خود ادامه دهند چرا كه همه حسابها به دست خدا است . لذا در پايان آيه مىفرمايد : « همين بس كه خداوند حافظ اعمال بندگان و حسابگر و جزا دهنده آنها است » ( * ( وَكَفى بِاللَّه حَسِيباً ) * ) . هم حساب ايثار و فداكارى پيامبران را در اين راه نگهميدارد و پاداش مىدهد و هم سخنان ناموزون و ياوه سراى دشمنان را محاسبه و كيفر مىدهد . در حقيقت جمله « * ( كَفى بِاللَّه حَسِيباً ) * » دليلى است براى اين موضوع كه رهبران الهى نبايد در ابلاغ رسالات خود وحشتى داشته باشند چون حسابگر زحمات آنها و پاداش دهنده خدا است . نكته‌ها : 1 - منظور از « تبليغ » در اينجا همان « ابلاغ » و رسانيدن است ، و هنگامى كه ارتباط با « رسالات اللَّه » پيدا كند مفهومش اين مىشود كه آنچه را خدا به عنوان وحى به پيامبران تعليم كرده به مردم تعليم كنند ، و از طريق استدلال و انذار و بشارت و موعظه و اندرز در دلها نفوذ دهند . 2 - « خشيت » به معنى ترس توأم با تعظيم و احترام است ، و از همين رو با خوف كه اين ويژگى در آن نيست متفاوت است ، و گاه به معنى مطلق ترس نيز به كار مىرود . در بعضى از مؤلفات محقق طوسى سخنى در تفاوت اين دو واژه آمده است كه در حقيقت ناظر به معنى عرفانى آن مىباشد ، نه معنى لغوى ، او مىگويد : « خشيت و خوف هر چند در لغت به يك معنى ( يا نزديك به يك معنى ) مىباشند ، ولى در عرف صاحبدلان در ميان اين دو فرقى است ، و آن اينكه : « خوف »